Ding 16

Ding 16
You Tube is uiteraard geen onbekend begrip, maar ik deed er nooit veel mee. En ik zal er in de toekomst ook niet veel mee doen - dat mag ik zeggen nu ik me erin heb verdiept.
Ik ben niet zo visueel ingesteld, kijk vrijwel nooit films. Hier in huis staat wel een dvd-speler, maar daar is alles mee gezegd. Hij is 4 maal gebruikt om een programma op te nemen, dat we beslist niet wilden missen. Heb ik eens een programma gemist waar iedereen het later over heeft, dan is uitzendinggemist.nl een goede oplossing. Daarnaast heeft onze speler 2 maal een dvd mogen afdraaien - een kinderdvd - omdat ons kleinjongetje een paar dagen bij ons verbleef en het de ideale manier is om hem het laatste half uurtje voor het eten bezig te houden...

Nu heb ik dan uitgebreid rondgekeken op You Tube, maar ondertussen vraag ik me af wat ik er doe. Het moge duidelijk zijn dat ik ook niet een-twee-drie een toepassing kan bedenken waar de bibliotheek (of bibliotheken in het algemeen) het publiek mee kan plezieren.
Of het moet bijgaand fimpje zijn, waarin onze klanten leren hoe zij een bibliotheekboek moeten ontvreemden. Echt heel leerzaam: beslist even kijken dus!

Ding 15

Jawel, ding 15! Om mijn achterstand van de afgelopen weken in te lopen en weer eens even goed te oefenen met wat we allemaal hebben gehoord, gezien en gelezen, ben ik het grootste deel van deze zaterdag bezig geweest met de eerste 14 dingen. En als nagerecht had ik mezelf toegezegd dat ik alvast mocht proeven van ding 15.
Ik heb me altijd al afgevraagd hoe dat precies werkt met ipods en podcastst, maar was te laks om het uit te zoeken - althans er waren veel andere prioriteiten (dat klinkt minder negatief dan laks!). Onder het mom van de cursus heb ik me erin kunnen verdiepen, nee moeten verdiepen, en ben ik gaan begrjipen hoe het precies in elkaar steekt. Eigenlijk is het heel simpel, zeker nu ik via netvibes de tekst af kan luisteren. Een ipod behoort namelijk niet tot mijn dagelijkse gebruiksartikelen, want omdat ik niet zo'n geluid- en muziekfreak ben, leek dit me niets voor mij. Ik zie nu dat ik ook de door mij (vooral tijdens langere autoritten) hogelijk gewaardeerde luisterboeken heel simpel (dat is een woord dat me aanspreekt) op een ipod kan zetten. En dat betekent dan weer dat ik niet hoef te strijken naast de geluidsinstallatie, maar dat ik dat op elke gewenste plaats kan doen! Bovenaan de verlanglijst komt dus een ipod - jammer, dat we geen sinterklaas vieren!

Toch een chatvenster

Gisteravond een uur zitten prutsen om een chatvenster op mjin blog te zetten - zonder resultaat. Maar vandaag zag ik dankzij de heldere uitleg op de site van 23 dingen opeens wat ik fout had gedaan. Ziehier: het chatvenster!

Ding 13 en 14

Vorige week was er dan misschien tijd om te spelen, maar deze week is het stevig aanpoten! Twee "grote" onderwerpen rond communiceren, waarvan ik Google documents echt een supertoepassing vind. Hoe vaak zit je niet te klooien met verschillende versies van een document dat via de mail heen- en weer gestuurd is, om vervolgens te ontdekken dat je toch verdergewerkt hebt in de voorlaatste versie... Kortom: internet zoals internet bedoeld is!

En chatten, tja. Als al@dinner heb ik het voorrecht te mogen chatten. Na twee eerdere pilots (in 2004 en 2006) is in 2008 opnieuw geprobeerd de chat in te voeren in het digitaal inlichtingenwerk. In een nieuwe poging om de jeugd erbij te halen, is er een grootscheepse reclamecampagne op scholen aan de gang. Een prima streven om de jeugd te wijzen op onze digitale mogelijkheden, maar... de jeugd wil vooral met elkaar chatten en liever over de ondewerpen die zij echt belangrijk vinden - dat is althans onze indruk na enige weken ervaring, want een serieuze vraag hebben we maar zelden ontvangen. En bovendien: als het via de chat gaat, lijkt er wel geen enkele reden te zijn het normale fatsoen in acht te nemen. (Of klink ik nu heel erg verzuurd? Ik heb geen knotje, hoor!)

Het verschijnsel chatten was mij niet onbekend, maar ik heb nooit de behoefte gevoeld om het in mijn privé-leven in te voeren. Ook bij onze kinderen zie ik de behoefte niet - hun geboortejaar (1980 en 1983) maakt dat het verschijnsel chat nog vrij onbekend was toen zij op de middelbare school zaten en zij dus nog uren met vriendinnen aan de (niet-mobiele) telefoon hingen. Ik vraag me af of dat eindeloze gegiebel met elkaar eigenlijk niet veel leuker was - behalve dan dat je ouders voortdurend vroegen of 'dit nog lang gaat duren'. En ook nu nog bellen ze uren (wel mobiel, want als je in de file staat, kun je lekker even bijkletsen), maar over chatten hoor ik nooit iets.

Ik laat me graag verrassen door enthousiaste verhalen over de geweldige voordelen van het chatten! Overigens is het me nog steeds niet gelukt een chatbutton toe te voegen, ondanks alle instructies en toelichtingen die ik al heb gelezen tijdens mijn verwoede pogingen.

Tot zover een eerste reactie om te laten weten dat ik nog besta. Een beetje druk gehad met andere zaken, maar ik ben weer in de lucht. Fijn, dat mijn mede-coach Vita-mientje gestaag verder werkt en altijd een stap voor blijft. Bovendien is ze zo creatief dat ze het initiatief om een deliciouspagina voor het inlichtingebureau aan te maken combineert met google documents - zo worden alle cursisten uit onze coachgroepen uitgenodigd om met de nieuw verworven kennis aan de slag te gaan.