Zo helemaal niet 2.0

Zo helemaal niet 2.0 en daarom/toch kon ik niet nalaten het hier even te melden. Stiekem denk ik dat een aantal van onze leners hier wel belangstelling voor zal hebben...
Het heet "Boekendagboek" en is een notitieboekje bedoeld voor mensen die van boeken houden en graag aantekeningen maken van wat ze lezen en lenen. Het boekendagboek heeft drie rubrieken: uitgelezen boeken en favoriete passages, uitgeleende boeken aan onbetrouwbare vrienden én boeken die absoluut nog gelezen moeten worden.
En wat het aardige is: "Als er voldoende belangstelling is vanuit de bibliotheken, wil de uitgeverij een speciale bibliotheekeditie uitbrengen. Voor de bibliotheken is het bijvoorbeeld mogelijk om het boekje als relatiegeschenk aan te bieden. In dat geval staat op de eerste bladzijde de naam en het logo van de bibliotheek".
Ik ben benieuwd of dit een commercieel succes gaat worden!

mooi!

Hij staat prachtig, de bos bloemen waarmee jullie me vanmorgen hebben verrast. En op deze manier kan iedereen er toch een beetje van meegenieten. Dat hebben jullie ook heel erg verdiend, want ik weet wel wie er harder heeft gewerkt: jij!
En nu ga ik aan de slag met de/het poken. Moet ik dus alsnog een account aanmaken op Hyves of Facebook om te zien of het werkt. Of voel ik me wellicht meer thuis op Sociabel.nl...

Ding 23: einde of begin?

Ik kan het niet geloven: de laatste instructie, een laatste filmpje (leuk mens trouwens die Helen Blowers) en de laatste opdracht.
Op mijn eerste blogpost van 21 augustus schreef ik dat ik benieuwd was wat hier zoal zou komen te staan. Ik moet zeggen: de werkwijze van 23 dingen is prettig omdat je op je eigen tijd eraan kunt werken. En het weblog als verslagschrift, als manier om anderen te vertellen wat jij hebt gedaan of om vragen te stellen, is een prima middel. Het is prettig om als je bezig bent met de stof te kunnen lezen wat de ervaringen van anderen zijn.
Even stilgestaan bij de vraag wat ik geleerd heb. Je leert natuurlijk elke dag, je leeft in deze wereld en je kunt je ogen niet sluiten voor de ontwikkelingen. Wat het bibliotheekwerk betreft, is er heel veel veranderd sinds de opleiding, waarin wij eindeloos moesten titelbeschrijven en alfabetiseren, belangrijk jazeker, maar dingen die ik destijds zag als ballast, die je moest doorploegen om uiteindelijk aan de gang te kunnen met de informatiefunctie naar het publiek, zoals die de bibliotheken in de jaren ’70 voor ogen stond. Alle veranderingen die de automatisering ons tot een jaar of tien, vijftien geleden bracht, waren technische veranderingen, waardoor je “dom” werk kunt uitbesteden aan machines: uitleenregistratie, catalogus bijwerken etc. Maar gelukkig kwam daardoor wel meer tijd beschikbaar voor het publiek en om het instituut bibliotheek inhoud te geven met lezingen, klassenbezoeken, meer inlichtingenfunctionarissen om het gretige publiek te helpen zoeken naar de informatie die het wilde.
Ondertussen zijn we op het punt gekomen dat we moeten gaan nadenken over het feit dat het publiek niet meer komt om informatie te halen, maar dat we een digitale invulling moeten zoeken om die informatiefunctie nog waar te maken en het publiek duidelijk te maken dat ze bij ons moeten zijn. En dat is lastig. Het voelt niet veilig, omdat je buiten gebaande paden moet gaan. Gelukkig hebben we in de cursus uitstapjes gemaakt naar sites (waarvan ik er vele niet kende), kennisgenomen van meningen van anderen (en dankzij het web gaat dat veel verder dan middels de vele vakliteratuur). En verder hebben we geleerd dat we ons steeds moeten afvragen wat bibliotheek hiermee kan, of het iets is voor onze gebruikers, of we met bepaalde opties de bibliotheek kunnen perfectioneren.

Nu moeten we “alleen” verder: althans zonder de aansporingen en eyeopeners van Rob. Maar we hebben de vele RSS-feeds van al die sites die we hebben bezocht, er is delicious, en alle collega’s hebben nu eenzelfde basis van waaruit we allemaal verder kunnen ontdekken. 23 dingen is erin geslaagd ervoor te zorgen dat we – zoals Helen Blowers het zegt - “ons nu wat meer ‘comfortable’ voelen op het web”. Het is wel belangrijk dat we nu met elkaar blijven delen, elkaar blijven attenderen en vooral onze ogen en oren openhouden voor dat deel van 2.0 en 3.0 waar we onze gebruikers mee kunnen boeien en helpen. Het begin is er in elk geval!

Ding 22

Het manifest 2.0 voor de bibliotheekmedewerker onderschrijf ik grotendeels, zeg 80 procent. Natuurlijk zal ik mijn ogen openhouden voor de ontwikkelingen en de hakken gaan heus niet altijd en overal in het zand. Wel zet ik vraagtekens bij de stelling dat niet alles perfect hoeft te zijn voordat je het aan het publiek aanbiedt, want tussen “niet perfect” en “een schot voor de boeg” zit wel een verschil. Ik vind dat je iets pas aan kunt bieden nadat je goed hebt overwogen wat de waarde voor het publiek is en nadat je hebt geprobeerd het product zo goed mogelijk te ontwikkelen. Doe je dat niet dan jaag je je publiek weg, want als je vijf keer iets hebt aangeboden dat flopt, is je geloofwaardigheid verdwenen. Dus graag wel zorg voor kwaliteit!

Zo bezien voel ik me heel erg thuis bij de uitwerking die Michael Stephens geeft: je kijkt met de ogen en oren van de gebruiker en weegt goed af wat deze ergens mee kan.(Uiteraard zonder de gebruiker te betuttelen, dus wel een objectieve blik!) Ook de tekst op zijn blog spreekt me wel aan: the library is human. De technologie gebruiken om de informatie toegankelijk te maken c.q. het gebruiksvriendelijk maken van informatie, zoals Anderson aandraagt, is ook mijn idee.
Prettig overigens dat uit dit alles blijkt dat de bibliotheken en bibliotheekmedewerkers mondiaal op zoek zijn naar de juiste manier om te veranderen nu hun informatiefunctie zo op de helling staat door het www. Met elkaar moet het toch lukken om een nieuwe invulling te geven aan het instituut bibliotheek? En met elkaar bedoel ik dan ook met het publiek: contact houden om te weten wat men wil, wat men zoekt, hoe men verkeerd zoekt - dat ook. Helaas weet ik nog altijd niet precies wat de beste manier voor het digitale contact met het publiek is – het moet namelijk tweerichtingverkeer zijn. Misschien kan hierin een blog toch wel een rol spelen? Geen blog van de alleswetende bibliothecaris, directeur etc., maar een interactieve manier om te communiceren… Ik ben er nog niet uit, maar - inderdaad, ik schuif al op!
De 100 free Library 2.0 webinars and tutorials heb ik maar heel summier bekeken – ga ik vast nog eens uitgebreid doen, maar nu even niet!
En verder heb ik me aangemeld bij ning - deze site spreekt me meer aan dan NEDBIBL, waar ik af en toe een discussie volg, maar het merendeel van de berichten die ik ontvang, ongelezen weggooi. Ding 22 wordt afgevinkt, maar niet/nooit afgesloten!